Κάπου - κάπου να τους θυμόμαστε.....

Μίζες και πολιτικοί

Σύμφωνα με αποκαλύψεις στον σημερινό τύπο (Νέα ) του Ράινχαρτ Σίκατσεκ, πρώην «διαχειριστή» των μαύρων ταμείων της εταιρείας SIEMENS, τουλάχιστον 5 εκατομμύρια ευρώ, κατά μέσο όρο, έβγαιναν κάθε χρόνο από τα ταμεία της Siemens, από το 1998 έως το 2005, με προορισμό την Ελλάδα. Το ένα εκατομμύριο μάρκα που ακούσαμε πρόσφατα ότι παραδέχθηκε να έχει λάβει πολιτικός παράγοντας στην Ελλάδα (ο κ. Θ. Τσουκάτος) είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Επίσης αναφέρει ό ίδιος ότι «...πρόκειται για αρκετά μεγαλύτερα ποσά σε σχέση με αυτά που έχουν βρεθεί από την έρευνα των αρχών της χώρας σας.»
Και αμέσως το ερώτημα έρχεται αμείλικτο. Τα υπόλοιπα ποσά ποιοι τα καρπώθηκαν;
Και βεβαίως δεν τα τσέπωσαν ο λαουτζίκος, οι ψηφοφόροι των κομμάτων που σκοτώνονται να βγάλουν το κόμμα τους πρώτο, για να αισθανθούν νικητές, αλλά ποιος τους δίδει μετά σημασία, δεν τα τσέπωσαν οι αγρότες, ούτε οι εργάτες, δεν τα τσέπωσαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, ούτε οι ιδιωτικοί, ούτε κανείς άλλος.
Τα τσέπωσαν ανερυθρίαστα αυτοί που διαχώρισαν τον λαό, αυτοί που επέβαλλαν «δημοκρατική» δικτατορία για να μπορούν ανενόχλητοι να παίρνουν μίζες, να μασούν μίζες, να χαίρονται μίζες και από πάνω να είναι και «δημοκράτες» και να μην μπορεί κανείς να τους στείλει στη φυλακή, εκεί που είναι το σπίτι τους μετά από όσα έχουν εις βάρος του κοσμάκη, ο οποίος πληρώνει αγογγύστως τις όποιες σπατάλες και αφροσύνες τους.
Και μας κοροϊδεύουν. Και δεν ντρέπονται να βγαίνουν στα κανάλια και να λένε τα δικά τους με απύθμενο θράσος.
Χωρίς δεύτερη κάλτσα και σώβρακο, εισήλθαν στην πολιτική και απέκτησαν βιλάρες με πισίνες εσωτερικές – εξωτερικές, κότερα, εξοχικά, χλιδή, πλούτο και ευζωϊα. Δηλαδή τόσα που με τους μισθούς τους δεν γίνονται. Και αυτό το ξέρουν όλοι τους. Αλλά κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Μας πείραζε η Βασιλεία που ήταν κληρονομική και δεν μας πειράζουν τα οικογενειακά τζάκια της πολιτικής, μεγάλα ή μικρά, που ανίκανοι και ανεπάγγελτοι οι περισσότεροι έχουν εξασφαλίσει, κληρονομικό (βλακωδώς) δικαίωμα την διακυβέρνηση αυτού του τόπου με τόσο τραγικές συνέπειες για τον τόπο, χωρίς να γίνεται ουσιαστικώς τίποτα και να πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο μέρα με την μέρα.
Δοξάστε τους. Και τρέξτε γι’ αυτούς κορόιδα για να σας δουλεύουν ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ εκ του ασφαλούς.
Και δεν είναι μόνο η SIEMENS που δίνει μίζες. Είναι και τόσοι άλλοι ενδιαφερόμενοι. Σκεφθείτε τι μαζεύουν και πόσα έχουν στο εξωτερικό, σε ασφαλείς, επενδύσεις για να ζήσουν τα τετρασέγγονά τους εις υγείαν των κορόϊδων.
Και επειδή πολλά ελέχθησαν για τις μίζες και επειδή είναι «δημοκράτες» και το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκκαλο, όπως συνηθίζουν να λένε, ήδη τα έχουν κουκουλώσει τα πράγματα και δεν πρόκειται να πειραχθεί κανείς από δαύτους.
Αν δείτε εσείς πολιτικό στη φυλακή για μίζες εγώ θα στηθώ στο Σύνταγμα όχι για κανένα άλλο λόγο, αλλά διότι και αυτό το κάνανε σαν και τα μούτρα τους.

Όχι στα Ναρκωτικά

Το διεθνές καλεντάρι υπαγορεύει ότι η σήμερα είναι η παγκόσμια μέρα κατά των ναρκωτικών, κάτι σαν μνημόσυνο δηλαδή, για την τεθλιμμένη τη συνείδησή μας.
Λόγους πολλούς θα ακούσουμε και σήμερα, όπως κάθε χρόνο. Οι αρμόδιοι θα τάξουν ως συνήθως, οι πολιτικοί θα επαναλάβουν αυτά που ξέρουμε, τα κόμματα θα διακηρύξουν και οι δημοσιογράφοι θα αρπαχτούν από κανένα νουμεράκι για να φτιάξουν έναν διαβαστερό τίτλο του στιλ «διπλασιάστηκαν τα θύματα του αργού θανάτου».
Καλά όλα αυτά, ίσως και απαραίτητα, μόνο που δεν αρκούν για να λύσουν το πρόβλημα. Όλοι λέμε να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία στα παιδιά που έμπλεξαν με τα ναρκωτικά αλλά λίγοι το εννοούμε.
Όλοι μας επαναλαμβάνουμε το κλισέ «τα ναρκωτικά βρίσκονται πλέον εντός των τειχών», μόνο που δεν μας ενοχλεί, φτάνει που δεν βρίσκονται εντός του σπιτιού μας. Κανένας
από εμάς δεν βρίσκει χρόνο να διερωτηθεί γιατί αυτά τα παιδιά έφτασαν στα ναρκωτικά. Μας αρκεί που έφθασαν, ας μην έφθαναν δηλαδή, ας πρόσεχαν.
Έναντι των ναρκομανών όμως είμαστε ασυνεπείς διότι, για το γεγονός αυτό μέσα στις 365 μέρες του έτους, μόνον μια βρήκαμε όλη κι όλη για να τους θυμηθούμε, άλλοι από επιτήδευση που αγγίζει τα όρια της υποκρισίας, άλλοι από υποχρέωση και μόνον λίγοι, ελάχιστοι από πραγματική έγνοια.
Σήμερα είναι η ημέρα των ναρκομανών, προχθές ήταν των προσφύγων, αύριο των αναπήρων, μεθαύριο των τυφλών, ύστερα των φτωχών, σ’ ένα μήνα των αυτιστικών, ύστερα θα είναι των αναλφάβητων, των ρευματοπαθών, των καρκινοπαθών, όλων αυτών, τους οποίους δείχνουμε να αντιμετωπίζουμε λίγο πολύ με προκατάληψη, με οίκτο, τους δώσαμε και από μια ημερομηνία, έτσι για να έχουμε να λέμε ότι τους θυμόμαστε, μια φορά το χρόνο, τόσο χρόνο διαθέτουμε, άντε τώρα, τι να κάνουμε, έχουμε και τις δουλειές μας, πού να βρίσκουμε ώρα για τέτοια.
Σκληρό το παράπονο της συνείδησης μπροστά στη συλλογική αδιαφορία, σε μια μικρή χώρα που βλέπει τα παιδιά της να πεθαίνουν «δίπλα από τη μοιραία δόση» όπως θα γράφει αύριο-μεθαύριο το πρωτοσέλιδο, για τους επόμενους νεκρούς.

Ευθύνη; Πως είπατε;

Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχουν συμβεί θαύματα και πράγματα, όσον αφορά τους εξουσιαστές πολιτικούς και τους άμοιρους υπηκόους τους. Οι εν οφιτσίω νεμόμενοι την εξουσία, γόνοι πολιτικών οικογενειών, διατηρούν και συντηρούν χαρακτηριστικά αφέντου και δεν σέβονται ουδόλως την λαϊκή εξουσία, ένεκα της οποίας ανήλθον και καταχρώμενοι της εμπιστοσύνης της, πλουτίζουν παρανόμως, αυθαιρετούν γενικώς, κατασπαταλούν τον μόχθο του πολίτη υποθηκεύοντας το μέλλον του τόπου, προφυλάγουν τους εαυτούς τους με νόμους ατιμωρησίας στα σκάνδαλά τους, λόγω της ισότητάς τους με τους πολίτες, διακυβεύουν τα Εθνικά μας θέματα για να μην ενοχλούνται και ουδείς έχει την ευθιξία και την γενναιότητα της υποβολής παραιτήσεως όταν τα κάνουν … θάλασσα!
Η Ελλάδα καταληστεύτηκε με το σκάνδαλο του χρηματιστηρίου και ουδείς ετιμωρήθη. Απεναντίας οι πολιτικοί υπεύθυνοι επιβραβεύθηκαν δια τον άθλον τους με την ψήφο των χαχόλων! Η Ελλάς κατακάηκε από άκρου εις άκρον θρηνούσα ζωές άμοιρων ανθρώπων και οι υπεύθυνοι αυτής της τραγωδίας θεωρήθηκαν ότι ουδεμία σχέση έχουν με την τραγωδία! Μίζες δις ευρώ παίρνουν οι άνθρωποι, ως μη όφειλε και μας συμπεριφέρονται σαν να παίρνουν το δώρο του … Πάσχα!
Ο Ν. Καζαντζάκης έγραφε: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: “Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δεν σωθεί, εγώ φταίω...”». Πόσοι πολίτες αγαπούν την ευθύνη; Πόσοι είναι έτοιμοι να πουν, «φταίω, και είμαι έτοιμος να πληρώσω το τίμημα των πράξεων, των παραλείψεων ή των όποιων ενεργειών μου»; Ελάχιστοι. Πόσοι πολιτικοί και άρχοντες του τόπου ανέμελψαν έστω ένα αδύναμο και τυπικό mea culpa, για όσα κατά του τόπου και της Πολιτείας διέπραξαν ή απέφυγαν να ανακόψουν; Τόσα σκάνδαλα, τόση κατασπατάληση δημόσιου πλούτου, τόση τραγωδία και θάνατος, τόσοι υπεύθυνοι σε καίριες θέσεις και τόσες ασήκωτες ευθύνες, αλλ’ ουδείς ζήτησε συγγνώμη. Ουδείς έκρυψε από εντροπή το πρόσωπο και ουδείς τόλμησε να κοιτάξει κατάματα τους πολίτες και να τους πει: «Έκαμα λάθος! Απολογούμαι! Ζητώ συγγνώμη. Παραιτούμαι! Πάω σπίτι μου». Η αποφυγή ευθύνης μπορεί να είναι συμφυής της ανθρώπινης υπόστασης αλλά η εύτολμη ανάληψή της είναι έκφανση σοβαρότητας, αξιοπρέπειας και, προπάντων, σεβασμού του κοινωνικού συνόλου.
Στην αρχαία Αθήνα, ο πολίτης είχε την κυρίαρχη συναίσθηση πως αποτελούσε μέρος του όλου, άρα ήταν υπεύθυνος για το όλον, δηλ. για την πόλη του, επειδή η πόλη ήταν δημιούργημά του και ήταν χρέος και καθήκον του να νοιάζεται για την ευημερία και τα συμφέροντά της και όχι μόνο για τα δικά του. Ο Αριστοτέλης (στα Πολιτικά) επισημαίνει: «Είναι φυσικό η πόλη να προηγείται της οικογένειας και του καθενός από εμάς. Αν εκμηδενισθεί δηλαδή ολόκληρο το σώμα, δεν θα υπάρχει ούτε πόδι ούτε χέρι». Τι παρατηρείται κάθε φορά που ξεσπά ένα σκάνδαλο, μια ασωτία ή μια πολιτική αστοχία; Λένε, πολιτικοί και αρμόδιοι: «Θ’ αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν». Και ότι το μαχαίρι των ευθυνών θα φτάσει μέχρι το κόκαλο. Ηχηρές ανοησίες προς εμπαιγμόν των αφελών. Όταν οι κυβερνώντες δεν αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους, γιατί οι πολίτες να είναι καλύτεροι; Ποιος ευθύνεται; Μα, όχι οι υπεύθυνοι αλλά κάποιοι τρίτοι, ίσως ξένοι, μπορεί και... εξωγήινοι. Δηλ. κανένας!
Ο σοφός Σόλων έλεγε: «Όταν αξιώνεις ευθύνες από τους άλλους, πρέπει να αναδέχεσαι τις δικές σου». Οι νόμοι πρέπει να κυβερνούν πολιτείες και ανθρώπους. Στην Ελλάδα, η υπευθυνότητα έχει γελοιοποιηθεί και καταρρακωθεί και η ανευθυνότητα έχει ενσωματωθεί ως κυρίαρχο, πια, στοιχείο στο ατομικό DNA μας και στον συλλογικό ψυχισμό μας. Και δι’ αυτών έχει αναδειχθεί σε αήττητο αλλά θλιβερό μας άθλημα. Ο Πλάτων υπέβαλλε πως τέτοιες πολιτείες, ως πλοία, βυθίζονται εξαιτίας της φαυλότητας των κυβερνητών και των ναυτών.

Ποδόσφαιρο είναι αυτό

Οι περισσότεροι φίλαθλοι, εντός και εκτός Ελλάδος, αντιμετώπισαν με απαξίωση την Εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου, με κλίμα… εθνικού πένθους, υποδαυλισμένο από «τηλεδίκες» (στο εδώλιο ήταν πρώτος ο Ρεχάγκελ), για την αποτυχία της στο φετινό Euro.
Όχι ότι είναι ευχάριστο να βλέπεις την (εθνική) ομάδα σου - εστεμμένη πρωταθλήτρια Ευρώπης μάλιστα - να τελειώνει το Euro με μηδέν βαθμούς και μόλις ένα γκολ στο ενεργητικό της. Αλλά δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου.
Ούτε είναι κάποια ποδοσφαιρική υπερδύναμη η Εθνική Ελλάδος (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία), για να κατακτά μονίμως τρόπαια ή να διακρίνεται στις διεθνείς διοργανώσεις, ώστε να μας κακοφαίνεται όταν δεν «σηκώνει» το…τιμημένο. Ούτε έχει στις τάξεις της ποδοσφαιριστές αστέρες πρώτου μεγέθους και διεθνούς φήμης. Μόνο ο Ιμπραϊμοβιτς της εθνικής Σουηδίας, αξίζει τόσα χρήματα όσα δεν αξίζουν όλοι οι δικοί μας ποδοσφαιριστές. Και χρόνια να περάσουν και ο … Καραγκούνης παππούς να γίνει, τέτοιον ποδοσφαιριστή δεν θα βγάλουμε, με την νοοτροπία που μας διακρίνει του να περπατάμε μέσα στο γήπεδο και όχι να τρέχουμε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η γαλανόλευκη ομάδα θα μπορούσε να παρουσιάσει καλύτερη εικόνα σε τούτο το Ευρωπαϊκό. Και ότι είναι ικανή, παρόλα τούτα, να προκριθεί στο Μουντιάλ του 2010. Αλλά ξέρουμε όλοι καλά (όσοι γνωρίζουμε και αγαπούμε το ποδόσφαιρο), ότι σε τουρνουά της υφής του Euro, όπου οι αγώνες είναι περιορισμένοι αριθμητικά (τρεις στην πρώτη φάση και ακολουθεί η ρουλέτα των νοκ άουτ), μπορεί μια ομάδα να καταστραφεί από ένα και μόνο ματς.
Ή να κάνει θαύμα θαυμάτων (Ελλάδα 2004, Δανία 1992) αν τη βοηθήσουν (και) οι συγκυρίες.
Π.χ., αμφιβάλλει κανείς ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να φτάσει τουλάχιστον ως την οκτάδα, αν ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα του αγώνα με τη Σουηδία;
Το άσχημο με τη φετινή Εθνική Ελλάδας είναι ότι δεν αξιολογήθηκε με τη δέουσα ψυχραιμία το θαύμα του 2004, ότι έλειψε από όλους (πλην του πραγματιστή Ρεχάγκελ) η ταπεινοφροσύνη που συνόδευε την ομάδα στο προηγούμενο Euro.
Τούτη τη φορά υπήρχε άγχος και πίεση. Μοιραία, καλλιεργήθηκαν προσδοκίες, ευθέως δυσανάλογες με τις πραγματικές ικανότητες και δυνατότητές της. Κι ο κόσμος παγιδεύτηκε στη ψευδαίσθηση πως θα μπορούσε το «πειρατικό του κάπταιν Ότο» να παίξει και μπάλα υψηλού επιπέδου και προπάντων να επαναλάβει το θαύμα του 2004!
Ένα θαύμα που επιτεύχθηκε τότε χάριν πολλών συγκυριών και κυρίως λόγω της έξυπνης τακτικής του «ανταρτοπόλεμου» και του «δούρειου ίππου.
Και εις άλλα καλλίτερα.

Οι μίζες των "δημοκρατικών" πολιτικών

Σιγά – σιγά, δειλά στην αρχή, μα με περισσότερη ταχύτητα τώρα και στο μέλλον, ελπίζω, τα σκάνδαλα παρανόμου χρηματισμού (μίζες κατά το κοινώς λεγόμενο, για να είναι απούσα η λέξη παρανομία) πολιτικών προσώπων, κρατικών υπαλλήλων και αξιωματούχων, πολιτικών κομμάτων και κολαούζων τους, έρχονται στο φώς της δημοσιότητος και μαζί τους η επέμβαση της δικαιοσύνης. Στη μόνη εξουσία που πιστεύουμε πλέον, όσο και αν προσπάθησαν οι άλλοι, της νομοθετικής εξουσίας (βουλή), να τους ξεδοντιάσουν για να ξεφύγουν οι ίδιοι και τα τσιράκια τους και όσοι φίλοι τους καταλήστευσαν τον Ελληνικό λαό, κατασκευάζοντας νόμους που δεν συλλαμβάνουν, που δεν τιμωρούν, μετατρέποντας τα κακουργήματα σε πλημμελήματα και τα πλημμελήματα σε πταίσματα, έτσι που οι μεγαλοκαρχαρίες να μην διώκονται.

Το χρωστούν στους ίδιους και στους φίλους τους αυτό οι πολιτικοί. Για τους ίδιους τους πολιτικούς τα όσα τους βαραίνουν έχουν φροντίσει να παραγράφονται ταχέως, ούτως ώστε η τσιμπίδα του νόμου να είναι ακίνδυνη.
Και ιδού οι πρώτες επιβεβαιώσεις περί χρηματισμού πολιτικών και κομμάτων.
«Ο Θ. Τσουκάτος ομολογεί ότι μαύρο χρήμα μπήκε στο ταμείο του ΠΑΣΟΚ».
Το ξήλωμα των βρώμικων πολιτικών που καταχρώνται την εξουσία, έχει πλέον αρχίσει και η χιονοστιβάδα που επέρχεται, ελπίζω, να σαρώσει στο διάβα της, ολοσχερώς την «δημοκρατική» τους, τάχα, μουτσούνα, της μίζας, της απληστίας, της καταλήστευσης των φόρων των πολιτών, της απάτης και της κοροϊδίας.
Αναμένομεν να δούμε κάποιον ή κάποιους από δαύτους στη φυλακή…..
Είναι τόσο δύσκολο;

Πρός τι η επίσκεψη του Αρχηγού ΓΕΣ;

Καθημερινώς τα τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη παραβιάζουν το ένα μετά το άλλο τα Ελληνικά νησιά και τον εναέριο χώρο του Αιγαίου.

Έτσι η γειτονική χώρα συνεχίζει να συντηρεί την ένταση και τις απαράδεκτες προκλήσεις της προς την Ελληνική πλευρά.
Παρ΄ όλα αυτά, ο κ. Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού, ακολουθώντας προφανώς εντολές και μιμούμενος τον Αρχηγό του ΓΕΕΘΑ, δεν κρίνει σκόπιμο να ακυρώσει την προγραμματισμένη του επίσκεψη στην Άγκυρα.
Είμαστε λοιπόν, τόσο υπεράνω ως πολιτική και στρατιωτική ηγεσία που ούτε καν ως ένδειξη διαμαρτυρίας δεν σκεφθήκαμε να αναβάλουμε το ταξίδι του κ. Αρχηγού.
Έτσι αποδεχόμαστε την πρόκληση και την πρόσκληση του Τούρκου αρχηγού Μπασμπούν, ο οποίος κάνει σοβαρά την δουλειά του, να ανταλλάξουμε απόψεις στον βρόντο, στα πλαίσια της οικοδομήσεως μέτρων εμπιστοσύνης.

Δεν γνωρίζω πόσα από αυτά τα μέτρα τηρεί η Άγκυρα και εάν δεν τα τηρεί προς τι να κλείνουμε τα μάτια μας λέγοντας ότι όλα βαίνουν καλώς;

Παρακαλώ μην ενοχλείτε. Οι Έλληνες καθεύδουν....

Τι είναι αυτό που έχουμε πάθει όλοι οι Έλληνες;

• Δεν μας ενοχλεί καθόλου η ακρίβεια;


• Δεν καιγόμαστε από τον καλπασμό της τιμής των πετρελαιοειδών;


• Δεν ανησυχούμε από τα δηλητήρια που μας μπουκώνουν, είτε ως ηλιέλαια, είτε ως τρόφιμα, είτε ως οτιδήποτε ακατάλληλο για την δημοσία υγεία;


• Δεν κρίνουμε σκόπιμο να διαμαρτυρηθούμε κατά της βάναυσης επιθέσεως κατά της υγείας και της τσέπης μας;


• Δεν αισθανόμαστε ότι μας κοροϊδεύουν με όσα η κυβέρνηση και οι αρμόδιες υπηρεσίες μας υποβάλλουν, ως εάν να απευθύνονται σε λοβοτομημένα όντα;

Μας δηλητηριάζουν καθημερινώς και εμείς χαμογελάμε. Μας κλέβουν και λέμε «ευχαριστώ»! Τα πιάτα και τα στομάχια μας είναι γεμάτα δηλητήρια και φονικές ουσίες και οι τσέπες μας άδειες, αλλά εμείς δεν διαμαρτυρόμαστε καν γιατί μας εκλαμβάνουν ως βόδια (με όλη τη συμπάθεια προς τα τετράποδα).

Γιατί τα λέω αυτά;

Επειδή στον υπόλοιπο πλανήτη εργαζόμενοι και μισθωτοί επαναστατούν, διαδηλώνουν, διαμαρτύρονται και μποϋκοτάρουν διάφορα προϊόντα. Στην Ελλάδα, τη μακαρία, μπανανία γη, διπλασιάστηκε η τιμή του ψωμιού, της βενζίνης και δεκάδων ειδών πρώτης ανάγκης. Το βαλάντιο των πολιτών και ο οικογενειακός προϋπολογισμός δέχονται σκληρό πλήγμα. Το καροτσάκι στην υπεραγορά γεμίζει με υπερδιπλάσια χρήματα, αλλά...
Απτόητοι, υπερήφανοι, ατάραχοι και αδιάφοροι, οι Έλληνες συνεχίζουμε τις καθημερινές συνήθειές μας ως εάν να μη συμβαίνει τίποτε. Τίποτε δεν μας τρομάζει και τίποτε δεν ενοχλεί τον homo Hellinikous. Συχνά-πυκνά, οι πολιτικοί μας, μονίμως κενολογούντες και ακόπως φλυαρούντες, επικαλούνται την κοινωνία των πολιτών, ως ένδειξη της πολιτικής και κοινωνικής μας δήθεν ωρίμανσης. Μα, πού είναι αυτή η «κοινωνία των πολιτών»; Προφανώς ασχολείται με το κτίσιμο και την επανίδρυση του κράτους. Ας κάνουμε ένα γεωγραφικό άλμα: Στη μακρινή Κορέα, η κυβέρνηση της χώρας υπέβαλε την παραίτησή της. Γιατί; Επειδή αποφάσισε να επιτρέψει ξανά την εισαγωγή αμερικανικού βοδινού κρέατος, που είχε απαγορευτεί από το 2003. Εκεί, η κοινωνία των πολιτών, που δεν ανέχονται να την εκλαμβάνουν ως... βόδια, οργάνωσαν πολλές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Ας έρθουμε τώρα στα δικά μας: Αποκαλύφθηκε το διατροφικό σκάνδαλο με τα ορυκτέλαια, όχι από εμάς αλλά από την ΕΕ, εδώ καθηύδαμε. Κυβέρνηση και αρμόδιες υπηρεσίες ενήργησαν παραπλανητικά, ως μη όφειλε. Αναζητούσαν εξιλαστήρια θύματα αλλ’ είδατε ή ακούσατε κάποιον επίσημο, εύτολμα και δημόσια, να βγει να παραδεχθεί ότι τα έκαναν μαντάρα και, προπάντων, να απολογηθεί; Κανείς! Αντίθετα, δίνεται η εντύπωση ότι μας εκλαμβάνουν ως εσμό ηλιθίων προβάτων ή βοδιών, στα οποία μπορούν να μπουκώσουν τα πάντα, χωρίς αντίσταση και χωρίς αντίδραση.
Ξέρουν τους Έλληνες... Απαθείς άλλοτε, απαθείς και τώρα. Εδώ κοτζάμ τουρκική εισβολή γίνεται καθημερινώς στο Αιγαίο και στη Θράκη και ουδείς ανησυχεί. Εδώ κοτζάμ ληστεία του Χρηματιστηρίου συντελέσθηκε και δεν άνοιξε σχεδόν μύτη και θα πληρώσουν τώρα όλοι οι κλέφτες έμποροι, χοντρέμποροι, καρτέλ και όσοι ληστεύουν τον Ελληνικό λαό αναίσχυντα;
Σώπα, καλέ!

Εδώ είναι Ελλάδα, δεν είναι παίξε-γέλασε.
Είναι μπούκωσε αυτούς που πρέπει και πέρασε!

Μποϋκοτάζ στο φρέσκο γάλα...

Ήρθε η ώρα να μιλήσει ο καταναλωτής‏..

Μεγάλη απήχηση είχε η πρωτοβουλία των 18 Ενώσεων Καταναλωτών και της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας «Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ», που κάλεσαν τους καταναλωτές να μην αγοράσουν φρέσκο (παστεριωμένο) γάλα από 9 - 14 Ιουνίου 2008, με τιμή λίτρου πάνω από 1 ευρώ.

Θεωρείτε δεδομένη η μεγάλη επιτυχία στο μποϋκοτάζ.

Διευκρινίσεις, που κρίνονται απαραίτητες:

• Το μποϋκοτάζ αυτό δεν ισχύει για τα βιολογικά γάλατα, που έχουν διαφορετικό κοστολόγιο. Ισχύει μόνον για τα συμβατικά γάλατα.

• Υπάρχει φρέσκο (παστεριωμένο) γάλα με τιμή κάτω από 1 ευρώ σε πολλούς φούρνους και σε αρκετά καταστήματα (mini & super markets).

• Επειδή το φτηνό γάλα χρειάζεται για τους νέους, καλούμε τις μεγάλες ηλικίες να μην καταναλώσουν φρέσκο (παστεριωμένο) γάλα αυτή την βδομάδα.

Τα κοράκια....

Η είδηση της δολοφονίας του ηθοποιού Νίκου Σεργιανόπουλου συγκλόνισε πανελληνίως το τηλεοπτικό κοινό με τον τρόπο και την αγριότητα που διαπράχθηκε. Είναι φυσικό, ως ένα σημείο, τα κανάλια να προβάλουν το θέμα του στυγερού εγκλήματος και να αναζητήσουν πληροφορίες και λεπτομέρειες, όπως εξάλλου συμβαίνει σε κάθε παρόμοια περίπτωση.
Το γεγονός, όμως, ότι επρόκειτο για τον συγκεκριμένο ηθοποιό, που πριν από μερικούς μήνες είχε συλληφθεί για κατοχή μεγάλης ποσότητας ναρκωτικών σε στέκια παρανόμων και είχε παραδεχθεί δημοσίως τα πάθη του, προσέδωσε άλλες διαστάσεις στην τηλεοπτική προβολή του θανάτου τουκαι στον διαταραγμένο βίο του.
Τα δελτία, τα πρωινάδικα, τα μεσημεριανά και οι άλλες κουτσομπολίστικες εκπομπές έστησαν ολόκληρους μηχανισμούς εξιχνίασης, όχι απλώς της δολοφονίας του άτυχου ηθοποιού, αλλά ολόκληρης της ζωής του 56χρονου θύματος.
Ο Σεργιανόπουλος, στις ατελείωτες ώρες ενός πιασάρικου ριάλιτι, υπεβλήθη μετά θάνατον σε ένα δημόσιο διασυρμό, χάριν της τηλεθέασης και κατά συνέπεια της αποκομιδής κερδών.
Οι τηλεοπτικοί σταθμοί, κάποιοι από αυτούς σάρωσαν σε τηλεθέαση, την ίδια όμως ώρα ισοπέδωσαν τα πάντα ανερυθρίαστα, μέσα από υποψίες, εικασίες και ηθικολογίες.
Ο πρωταγωνιστής που ο κόσμος αποθέωνε στις οθόνες, έγινε βορά στα τηλεοπτικά παράθυρα, που γι' άλλη μια φορά έδωσαν «θέαμα», αλλά υπερέβησαν κατά πολύ τα εσκαμμένα.
Σκύλευσαν ανήθικα και πάλι.