Αν το Κοσσυφοπέδιο δημιουρήσει προηγούμενο;

Αν το Κοσσυφοπέδιο δημιουργήσει προηγούμενο…
Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ προηγούμενου είναι ό,τι χειρότερο στις διεθνείς σχέσεις. Επενεργεί ως χιονοστιβάδα με ανεξέλεγκτες προεκτάσεις και συνέπειες. Η περίπτωση της σερβικής επαρχίας του Κοσσυφοπεδίου συνιστά μία εν δυνάμει φοβερής εκρηκτικής ισχύος θρυαλλίδα στις διεθνείς και διακρατικές σχέσεις. Μετά τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας και την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας των συνιστώντων αυτήν κρατιδίων (θυμίζει κάτι αυτή η ορολογία και στην περίπτωση της Κύπρου;), η αλβανική πλειοψηφία του Κοσσυφοπεδίου, διά του αυτονομιστικού κινήματος UCK και των τρομοκρατικών μεθόδων του, απαίτησε την ανεξαρτησία της. Όπως ήταν αναμενόμενο, η Σερβία αντέδρασε έντονα, απέστειλε στρατεύματα, προέβη σε πράξης καταστολής, με αποτέλεσμα την παρέμβαση του ΟΗΕ και του ΝΑΤΟ. Από το 1999 το Κοσσυφοπέδιο διοικείται από τον ΟΗΕ, βάσει του σχεδίου του Φινλανδού Μάρτι Αχτισάαρι.
Το Κοσσυφοπέδιο θεωρείται από τη Σερβία, για λόγους ιστορικούς και θρησκευτικούς, περίπου ως η σερβική Ιερουσαλήμ. Θεωρεί ότι απόσχισή του, εκτός όλων των άλλων παραμέτρων, θα ισοδυναμεί και με διαγραφή των ιστορικών ριζών των Σέρβων. Οι Ην. Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ένωση τάσσονται υπέρ μιας ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου υπό επιτήρηση, ενώ η Σερβία, συνεπικουρούμενη από τη Ρωσία και την Κίνα, αντιδρά εντονότατα. ΗΠΑ και Ε.Ε. θεωρούν ότι υπό επιτήρηση ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου θα αποτρέψει νέο αιματοκύλισμα στην περιοχή. Όμως δεν θα αποτρέψει τη δημιουργία μιας Μεγάλης Αλβανίας, αφού είναι σίγουρο ότι μόλις το Κοσσυφοπέδιο αποκτήσει την ανεξαρτησία του, θα ενσωματωθεί στην Αλβανία. Η περίπτωση του Κοσσυφοπεδίου δεν πρέπει να αναλυθεί μόνο με στενά εθνικά (σερβικά ή αλβανικά) κριτήρια αλλά στα πλαίσια της αναδυόμενης νέας αντιπαράθεσης ΗΠΑ-Ρωσίας στα Βαλκάνια.
Πέραν ιστορικών συνειρμών, που παραπέμπουν στις αιτίες και αφορμές του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, πρέπει να επισημάνουμε τα εξής δεδομένα: Πρώτον, οι ΗΠΑ, διά του προέδρου Μπους (δηλώσεις περ. Κυριακής), πήραν οριστικά και τελεσίδικα θέση υπέρ της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου, ρίχνοντας το γάντι στο Ρώσο πρόεδρο Πούτιν. Δεύτερον, για πρώτη φορά από της ιδρύσεώς της, η Ε.Ε. καλείται να παρανομήσει και να συνηγορήσει υπέρ της απόσχισης τμήματος ευρωπαϊκής χώρας και της δημιουργίας νέου κράτους. Τρίτον, πέραν της Ρωσίας, πολλές είναι οι χώρες που βλέπουν με εντεινόμενη ανησυχία μια πιθανή ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, εξαιτίας δικών τους μειονοτικών προβλημάτων. Τέταρτον, πώς θα αντιδράσουν Σερβία και Ρωσία, αν οι ΗΠΑ και ακολούθως η Ε.Ε. μονομερώς αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου; Πέμπτον, η Ρωσία αντιδρά επειδή φοβάται αποσχιστικές τάσεις κυρίως στη Ν. Οσσετία και στην Απχαζία.
Όσα ενδέχεται να συμβούν στα Βαλκάνια αφορούν αμεσότατα την Κύπρο και την Ελλάδα: Πρώτον, ως χώρες-μέλη της Ε.Ε. θα συμπαραταχθούν με τους εταίρους τους και θα υποστηρίξουν την απόσχιση; Δεύτερον, Κύπρος και Ελλάδα έχουν εσωτερικά αγκάθια: Η Ελλάδα τη μουσουλμανική μειονότητα της Δυτ. Θράκης και τους δήθεν Τσάμηδες, η δε Κύπρος το κατοχικό μόρφωμα της «ΤΔΒΚ». Τρίτον, δεν είναι σίγουρο, όμως, ότι η Ε.Ε. θα ομοφωνήσει, αφού αρκετές χώρες-μέλη έχουν μειονοτικές θρυαλλίδες στο εσωτερικό τους: Ισπανία (ΕΤΑ), Γαλλία (Κορσική, Βρετάνη), Βρετανία (Σκοτία, Ουαλία, Β. Ιρλανδία), Βουλγαρία (μουσουλμάνοι), Εσθονία (ρωσική μειονότητα). Ρωτάμε ξανά: Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Εξωτερικών έχουν συνεννοηθεί με… ομοιοπαθείς εταίρους περί του πρακτέου; Ή θα τρέχουν πάλι κατόπιν εορτής ως καταϊδρωμένοι Επιμηθείς;

Το σκάνδαλο της SIEMENS.

Το σκάνδαλο της SIEMENS, ταλανίζει και ξεσηκώνει θύελλες στην παγκόσμια κοινότητα, εκτός από την μοναδική Αφρικανική χώρα της Ευρώπης.
Εδώ, κατά τα φαινόμενα, ουδείς εκ των πολιτικών μας, ανησυχεί ότι το όνομά του θα φιγουράρει στις λίστες αυτών, που κατά διάφορους τρόπους και κυρίως παράνομους, ενθυλάκωσαν, εις το όνομα των δημοκρατικών τους ευαισθησιών, χρηματικά ποσά από τα 105 εκατομμύρια ευρώ που ξόδεψε η εταιρία για να προτιμηθούν, έναντι άλλων, τα προϊόντα της. Και βεβαίως ουδείς πολιτικός θα τιμωρηθεί γι’ αυτό.
Η ιστορία είναι παλαιά όσο και οι μίζες.
Αυτοί οι ίδιοι, στο όνομα της ευαισθησίας τους, των δημοκρατικών τους ιδεολογημάτων και της ευθύνης που αναλαμβάνουν απέναντι στον Ελληνικό λαό, έχουν καλύψει τα νώτα τους ολοσχερώς με τη δημιουργία νόμων σχετικούς με τις ανομίες τους.
Μην περιμένετε λοιπόν ονόματα.
Κανενός άλλου, μη πολιτικού ίσως, έτσι για να εκτονωθεί η κατάσταση.
Κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει.
Ευτυχείτε!

Κράτος; Ποιό κράτος;.....

Μα, για να καταλυθεί το κράτος πρέπει, πρώτα, να υπάρχει…..



Σοβαρότατα επεισόδια συνέβησαν το Σάββατο (2-2-2008) μεταξύ ομάδων αναρχικών, αντεξουσιαστών, αριστεριστών και μελών της Χρυσής Αυγής.

Σημειώθηκαν πολλές υλικές ζημιές σε καταστήματα, τράπεζες, μα, κυρίως στο ιστορικό κτήριο του Πανεπιστημίου.

Επί δώδεκα ώρες το κέντρο των Αθηνών, η Ελληνική πρωτεύουσα, ήταν αφημένη στις ορέξεις των γνωστών αγνώστων οι οποίοι, υπό τα βλέμματα της Αστυνομίας, η οποία έχει καταστεί ανίσχυρος, από καιρού, λόγω πολλαπλών κομματικών και πολιτικών επεμβάσεων, έκαιγαν, κατέστρεφαν περιουσίες και στο τέλος καλυμμένοι από το περίφημο Πανεπιστημιακό άσυλο σύλησαν και τον χώρο του Πανεπιστημίου έτσι για την πλάκα και την μανία τους.

Διαπράχτηκαν χιλιάδες αδικήματα και ουδείς συνελήφθηκε!!

Επί χρόνια τώρα οι διάφοροι αντεξουσιαστές και λοιπές ιδεολογίες του πεζοδρομίου παίζουν το παιχνίδι τους ανενόχλητοι επί των δρόμων, εντός των Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, εις βάρος των ξένων περιουσιών (ποτέ των δικών τους), εις βάρος της ασφάλειας των πολιτών και της κοινής ειρήνης.

Επί χρόνια τώρα η Αστυνομία (δες το κράτος) δεν τόλμησε να θέσει τέρμα σ’ αυτό το τεράστιο έγκλημα που ασκείται καταχρηστικώς εις βάρος του συνόλου των πολιτών και να αποκαθάρει τον χώρο και την πρωτεύουσα από ασχήμιες και εγκληματικές συμπεριφορές.

Αλλά, όταν, οι όποιες ιδεολογίες προσπαθούν να επιβληθούν δια της βίας και όχι μέσω διαλόγου και πειθούς, καταντούν και είναι φασισμός των ολίγων επί των πολλών.

Ναι είναι φασίστες όλοι αυτοί που καταθέτουν την όποια ιδεολογία τους δια της βίας επί των οδομαχιών, των καταστροφών, των ακραίων συμπεριφορών, απαγορεύοντας τους πολίτες να κυκλοφορήσουν εν ασφαλεία, να μορφωθούν, να ασκήσουν το επάγγελμά τους και τέλος να έχουν την προστασία της πολιτείας και των νόμων.

Και η Αστυνομία; Μεταξύ σφύρας και άκμονος. Προσπαθεί να επιβάλλει την τάξη; Γιατί επέμβηκε! Ουδόλως προσπαθεί; Γιατί και πάλι.

Και το κράτος; Για να πείς κάτι για αυτό πρέπει να υπάρχει. Εάν δεν υπάρχει;