Ο κατήφορος συνεχίζεται

Όλβιος εστί όστις της ιστορίας έχει μάθηση. Επομένως όστις γνωρίζει την ιστορία γνωρίζει ότι η ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Αν ρίξουμε μία ματιά στα όσα συνέγραψε ο Θουκυδίδης, περί του Πελοποννησιακού Πολέμου, ευκόλως αντιλαμβάνεται κανείς περί του λεγομένου πολιτικού ρεαλισμού. Ο «Πελοποννησιακός Πόλεμος» όντως, χρησιμοποιείται και σήμερον, ως το αξεπέραστο επιστημονικό εργαλείο σε όλα τα Πανεπιστήμια, Στρατιωτικές Ακαδημίες και Κέντρα και Ινστιτούτα Ερευνών του κόσμου. Ο Θουκυδίδης είπε σαφώς ότι, όσοι είναι ελεύθεροι το χρωστούν στη δύναμή τους, όχι βέβαια, μόνο την πολιτική ή την οικονομική αλλά προπάντων στη στρατιωτική. Είπε ακόμα ότι υπάρχει δίκαιο όταν υπάρχει ίση δύναμη. Όταν δεν υπάρχει, οι ισχυροί επιβάλλουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους και οι αδύνατοι προσαρμόζονται και υποχωρούν εξαιτίας της στρατιωτικής αδυναμίας τους. Η αποθέωση του ρεαλισμού και του πολιτικού κυνισμού είναι ο περίφημος διάλογος των Μηλίων, οι οποίοι επιχείρησαν να αποτρέψουν τη σφαγή τους, στηριζόμενοι στο δίκαιο. Οι Αθηναίοι απαίτησαν την υποταγή τους επειδή αυτό επέβαλλε η δύναμη και η ηγεμονική θέση τους.
Αν έλθουμε στην σημερινή εποχή μας και αναλογιστούμε τα λόγια του Θουκυδίδη, θα διαπιστώσουμε ευθείς αμέσως την αντιστοιχία των λόγων με την σημερινή εποχή μας.
Η υποχώρηση της Ελλάδος, έναντι του ισχυρού παγκοσμίου ηγεμόνα και έναντι της Τουρκίας είναι ενδεικτική. Ούτε μία αντίσταση, ούτε ένα όχι προς τις όποιες προκλήσεις, ζητούμενες υποχωρήσεις και εθνικές ταπεινώσεις.
Με τον τρόπο αυτό της συνεχούς υποχωρητικότητος δεν μπορούμε πλέον να προστατεύσουμε ούτε την πολιτισμική μας κληρονομιά ούτε την ιστορία μας, τις οποίες κοράκια αρπακτικά υποβοηθούμενα από τον απόλυτο ηγεμόνα των ημερών μας, αξιούν, αιτούν, απαιτούν, προσδοκούν.
Ακόμη, ακόμη ούτε ένα όχι δεν μπορούμε να πούμε στα Σκόπια.
Επιτέλους που είναι η Εθνική υπερηφάνεια; Η αξιοπρέπεια;
Ας πούμε επιτέλους και ένα ΟΧΙ.

Ο Ελληνικός ανδρισμός και τα τουρκικά οπίσθια!

Όταν στη Λωζάνη, μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, ο Βενιζέλος σκέπτονταν και προσπαθούσε να αντιληφθεί πώς θα αντιδρούσε στην τουρκική στρεψοδικία και στην αδιστακτότητα, σε όσα ζητήματα τίθεντο στο τραπέζι των σκληρών διαπραγματεύσεων, ο Κωνσταντινουπολίτης σύμβουλός του, Ιωαννίδης, αθυρόστομος και ευθύς, του επισήμανε: «Εάν δείξεις στον Τούρκο τον ανδρισμό σου, επιδεικνύει τα οπίσθιά του. Αν του δείξεις τα οπίσθιά σου, δείχνει τον ανδρισμό του». Πέρασαν τόσα χρόνια από τότε και έχουμε πλέον αντιληφθεί ότι η Τουρκία δεν αλλάζει. Δεν είναι λοιπόν, επιτέλους, καιρός, η Ελλάδα να δείξει στον αλαζόνα Τούρκο τον πολιτικο-διπλωματικό ανδρισμό της και να το εννοεί; Γιατί; Διότι ανήκουμε στην Ευρώπη, και αν δεν μπορούμε να την αξιοποιήσουμε υπέρ των εθνικών μας συμφερόντων, τότε τι κάνουμε; Τι μας εμποδίζει, πλέον να απαντήσουμε κατάλληλα στην τουρκική πειρατεία; Δεν είναι μόνο θέμα αξιοπρέπειας και νομιμότητας. Είναι και ζήτημα ανταλλαγμάτων, που οι Τούρκοι οφείλουν, επιτέλους, να καταβάλουν. Καιρός λοιπόν, η Ελλάδα να δείξει τον ανδρισμό της. Αν διαθέτει.... Αν τολμά…

Σκοπιανός νταής…

Πρέπει να παραδεχτούμε ότι δύο είναι οι λόγοι που επιτρέπουν στα Σκόπια να το παίζουν νταήδες εις βάρος της Ελλάδος. Πρώτος, οι πλάτες των ΗΠΑ, που αισθάνονται ότι διαθέτουν σθεναρώς οι Σκοπιανοί. Δεύτερος και πολύ σημαντικότερος λόγος, άνευ του οποίου δεν θ' αρκούσαν από μόνες τους οι όποιες πλάτες, είναι η ίδια η Ελλάς με την ανερμάτιστη, εν αδρανεία και φοβική εξωτερική της πολιτική: Η εικόνα του παράλυτου καρπαζοσυλλέκτη που εκπέμπει διαρκώς, προς εχθρούς και φίλους, η πολιτική των Αθηνών επί των εθνικών θεμάτων. Δηλαδή, η Αθήνα έχει «πείσει» τα Σκόπια ότι μπορούν να μοιράζουν ατιμώρητα και τα δικά τους χαστούκια στην Ελλάδα. Να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια και τις αποφάσεις του ίδιου του ΟΗΕ, ακόμα και μέσα στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ!Κυρίως η πολιτική των Αθηνών απέναντι στην Τουρκία, πολιτική δειλίας και υποτέλειας έναντι του συνεχιζόμενου Αττίλα στην Κύπρο και έναντι της τουρκικής επιβουλής στο Αιγαίο, είναι το διδάσκον πειστήριο: Το οποίο έχει πείσει πάντα Σκοπιανό ή Μεγαλο-Αλβανό γείτονα, ότι μπορεί να σκαρώνει ακόμα και τον «αλυτρωτικό» επεκτατισμό του μέχρι την Τσαμουριά και τον Όλυμπο. Οι εξετάσεις, διαχρονικά, της Αθήνας, στο Σκοπιανό, στην Κύπρο και στο Αιγαίο, απέναντι στην Τουρκία και ο τρόπος που η Ελλάς «αξιοποιεί» τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, στην ΕΕ και στην Ουάσινγκτον, σε όσα αφορούν την Τουρκία, διαμορφώνουν την πολιτική και των Σκοπιανών, έναντι των Αθηνών. Ο Σκοπιανός νταής, σε άλλες περιπτώσεις, θα αρκούσε μόνο ένα ελλαδικό συνοφρύωμα, για να το βάλει έντρομος στα πόδια. Νιώθει όμως ότι Τούρκοι και Αμερικανοί, του την κρατάνε χειροπόδαρα δεμένη τόσο δυνατά την Ελλάδα, ώστε ακόμα κι αυτός θα 'ναι εύκολο να παίξει οποιοδήποτε παιχνίδι εις βάρος της.Επιτέλους ας συνέλθουμε και ας ανασηκωθούμε από τον πάτο που έχουμε καθηλωθεί. Είναι καιρός.

Η απόσυρση του βιβλίου της ιστορίας ΣΤ’ Δημοτικού είναι πραγματικότης.

Επιτέλους. Ο αγώνας μας τώρα δικαιώνεται. Το σχολικό βιβλίο της ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού, που εξωράιζε την Οθωμανική κατάκτηση, ηρνείτο τον πατριωτικό ρόλο της Εκκλησίας, εξαφάνιζε τον ηρωισμό και την αυτοθυσία και διέγραφε τη γενοκτονία του Ελληνισμού της Ανατολής, απεσύρθη οριστικώς και αμετακλήτως. Επιτέλους, δεν είναι δυνατό σε μία δημοκρατική κοινωνία να επιβάλλει τις απόψεις της μία μειοψηφία συμπολιτών μας, που απορρίπτει την έννοια του έθνους, της Πατρίδος και τη συνέχεια του Ελληνισμού. Ούτε είναι δυνατό να καλλιεργούνται φρούδες ελπίδες ότι, δήθεν, θα βελτιωθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με την κατάργηση της ιστορικής μνήμης, όπως εδέχθησαν σε πρωτόκολλά τους πολιτικοί και των δύο χωρών. Μόνο που η Ελλάς ήταν εκείνη που προχώρησε μονομερώς στην εφαρμογή τους. Η απόσυρση του προβληματικού εγχειριδίου είναι πλέον γεγονός και το γεγονός τούτο μάς οδηγεί στην εξαγωγή συμπερασμάτων και στη συναγωγή πολλαπλών μηνυμάτων. Πρόκειται για το επιστέγασμα μιας πανελλήνιας διαμαρτυρίας, η οποία επί μήνες απασχόλησε την κοινή γνώμη στην Ελλάδα, και ανά την ομογένεια και απέδειξε ότι αυτός ο λαός έχει ακόμη ραχοκοκαλιά και αξιοπρέπεια. Ήταν μία εντυπωσιακή ειρηνική εξέγερση εκατομμυρίων συνειδήσεων, που ξεκινούσαν από διαφορετικές αφετηρίες και οπτικές γωνίες, αλλά κατέληγαν σε μία συνιστώσα. Κάτω τα χέρια από τα ιερά και τα όσια! Υπάρχουν όρια και όποιος τα περνά, ξυπνά τον κοιμώμενο γίγαντα. Το φιλότιμο του μέσου Έλληνα, που μερικοί ίσως το έχουν υποτιμήσει. Δεν είναι ακραίοι οι αμέτρητοι συμπολίτες μας που ζητούν στοιχειώδη σεβασμό στην Ιστορία. Ακραίοι είναι εκείνοι που συγκαλύπτουν τα εγκλήματα των Οθωμανών και των Νεοτούρκων, που θαυμάζουν τον Κεμάλ και υποτιμούν το Μεσολόγγι και το 1940.Οι μεμονωμένες φωνές έγιναν χείμαρρος, που παρέσυρε τα επιχειρήματα του ενδοτισμού και της ψευτοδιανόησης. Οργανωμένοι πολίτες, σωματεία, πανεπιστημιακοί, επιστήμονες, στρατιωτικοί, πολίτες έγιναν πύρινη λάβα. Στην πορεία των συζητήσεων προστέθηκε και ο τηλεοπτικός λόγος, άλλοτε ψύχραιμος, άλλοτε συγκρουσιακός. Τελικά, ο Έλληνας απέκτησε, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο, νέο ενδιαφέρον για την Ιστορία του. Και δόθηκε η ευκαιρία στους επικριτές του βιβλίου να παρουσιάσουν τεκμήρια για παρεξηγημένες πτυχές της Ιστορίας μας, όπως το υπαρκτό Κρυφό Σχολειό, η σφαγή των Μικρασιατών και των Ποντίων κ.ά. Το πόρισμα της Ακαδημίας Αθηνών τιμά τους συντάκτες του και αποδεικνύει ότι το Ανώτατο Πνευματικό Ίδρυμα σέβεται την αποστολή του.Το μήνυμα είναι ότι μία προσπάθεια που ξεκινά από την εθνική ευαισθησία των Ελλήνων μπορεί να επιτύχει όταν βασίζεται σε επιχειρήματα, σε μελέτη, σε έρευνα των πηγών. Όσοι ενδιαφερόμαστε για τα εθνικά θέματα και για την πολιτιστική ταυτότητα του λαού μας, καλούμαστε να γνωρίσουμε καλύτερα τις πηγές, ν’ αντλήσουμε νέα και σοβαρά επιχειρήματα για να μην επιτρέψουμε ιδία επανάληψη στο μέλλον. Η κ. Ρεπούση και η ομάδα της μάς ωφέλησαν όλους. Μας οδήγησαν να ξαναδιαβάσουμε την Ιστορία μας. Και ν’ αποκτήσουμε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, διαπιστώνοντας ότι αυτά που κατηγορούνται ως «εθνικοί μύθοι», είναι πραγματικότητες. Το «απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη» δεν είναι μύθος. Είναι ήθος.